Het klinkt als een doorgewoon Engels woord: landscape. Maar wie goed kijkt, ziet er iets vertrouwds in. Dat is geen toeval — het woord is gewoon Nederlands.
Het Engels leende landscape rond 1598–1603 van het Middelnederlandse landscap, ons huidige landschap. Het woord bestond al langer in het Nederlands, maar het was de bloeiende Gouden Eeuwse schilderkunst die het de wereld in stuurde. Nederlandse en Vlaamse schilders waren zo toonaangevend in het nieuwe genre van de landschapsschilderkunst dat de Engelsen simpelweg geen eigen woord hadden — en het Nederlandse overnamen.
Het woord zelf is ook de moeite waard: land + -schap. Het achtervoegsel -schap (zoals in vriendschap of maatschap) duidt op een toestand of hoedanigheid. Landschap is dus letterlijk: de gesteldheid van het land. Een woord dat beschrijft hoe het land is, niet alleen wat het is.
Elke keer dat een Engelstalige het woord landscape gebruikt, spreekt hij of zij stiekem een beetje Nederlands.
Bron: Etymonline — landscape
Geef een reactie